Televizyon seven, bu sektörde emek vermiş biri olarak özellikle son dönemde çıkan dizi projelerine karşı sessiz kalamayacağımı düşünerek bu yazıyı kaleme almak istedim. Cast çalışmasından, prodüksiyonuna, teknik ekibinden yönetmenine kadar önemli bir çalışmanın eseri olan dizilerin geçtiğimiz yıllardan bu yana artışı, set ekiplerindeki yetersiz kalifiye eleman sıkıntısı sonunda ışık asistanının ışık şefi, yönetmen yardımcısının yönetmen, set çaycısının da cafe işletmecisi olmasına sebep oldu.

Peki bizim suçumuz nedir?

Türk toplumu olarak her ülkede olduğu gibi bir çok farklı zevkten insan bir arada yaşıyor olmamıza rağmen nedense belirli bir kesim dışında izlenmeyen, izlense bile bildindik senaryolarla uzun dönem devam etmeyen çalışmalara imza atılıyor. Tabii ki bu dizilerden hepsi kötü değil ancak bir %50 böyle olsa kabul edilebilir. Ancak durum hiç öyle değil!

Çevremdeki dostlar ile ne zaman diziler ve konuları hakkında konuşsam ilk söylenen şey; “Abi, bir diziyi 7-8 hafta bile izlemesem sonrasındaki ilk bölümde herşeyin nerede olduğunu biliyorum” ya da “Devamlı acı, devamlı keder, devamlı dert çeken insan görmekten sıkıldık. Zaten hayat acı bir de dizilerde devamlı ağlama ve keder sıktı artık!” oluyor.

Aslında haksız da değiller! Devamlı bilindik konular, devamlı acılı sahneler, devamlı her nedense burnu bktan kurtulmayan aileler ve problemleri dizilerin sıkça rastlanan konuları oluyorlar. Yüksek derecede rating kaygısı ile yapılan projeler böylece asla istenen derecede izlenme oranına yetişemiyor. Bu görüşe katılmayan akradaşlar için bir kaç örnek;

Öyle Bir Geçer Zaman ki: Orta büyüklükte bir ailenin reisi olan Ali kaptan yaşından mıdır yoksa her iskelede bir sevgili olayını ciddiye aldığından mıdır anlamadım Caroline diye bir hanımla çıkagelir. Eşini ve çocuklarını aynen kapının önüne koyan Ali Kaptan Caroline ile evlenip ben dünyanın en gözel kaptanıyam demeye başlar. Aile zor durumda kalır, balıkçı diye ağzından zor laf alınan bir adam çıkagelir. Ali kaptan psikopata bağlayıp eski eşine dünyayı dar eder, hayat kurmasına izin vermez. Sonucunda evin oğlu rockçı olur sapıtır, evin küçük kızı babası yaşında adamla evlenecem derken işi inada bindirip kardeşine varır falan derken olay yine dertler silsilesine dönüşür.

Kuzey Güney: Pusula yönü olarak koyulan bahtsız isimleri ile Kuzey ve Güney despot babaları ve içten pazarlıklı annelerinin gazıyla bir kaza yapar ama ihale Kuzeye kalır. Küçük yaşta hapse girmesi ile başlayan problemler çıktıktan sonra da devam eder. Çocuk nereye el atsa problem olur, bir kız ayarlayayım derken kız hamile taklidi yapar evlenmek zorunda kalır, bir kıza eli dokunur aşık olur kızın hayatı birbirine girer. Yine başka bir dert deryası dizi daha böylece vizyondaki yerini alır.

Adını Feriha Koydum: Dar gelirli bir ailenin kızı olan Feriha burslu olarak özel bir üniversiteye gitmeye başlar. “Yahu kızım öyle okula girmişsin kafayı gömsene derslere” diye beklenirken kız gider kırıtır ordaki çocuklardan en playboy olanı da ona tav olur. Kız yediği nanenin farkında vardığında başlar kçı başı oynamaya! Yok evimi söylemeyeyim, yok ben şöyle zenginim böyle zenginim derken kızın foyası ortaya çıkar. Annesi ekmek parasına koşturur, babası kapıcılık ile geçim derdini düşünürken kız aşığım ben yanıyorum der durur. Sonunda kızı verirler dengi birine o da manyak çıkar. Sonunda olan yine bizim halka olur.

Bu diziler sadece bu yazıyı yazarken kısa süre düşünmem sonunda aklıma gelenler oldu. Bunlar gibi daha bir sürü dizi var çevremizde ve yalan söylemeyin onları siz de izliyorsunuz. Peki bu dizi yapımcıları neden daha kreatif fikirlere ya da bu fikirleri yaratacak insanlara yatırım yapmıyorlar. Dikkat ederseniz izlediğimiz dizilerin hep belirlenmiş kalıpları var. Örneğin;

Zengin adamla fakir kızın buluşma kalıbı: Kızın durumu içler acısıdır. Güzeldir, seksidir, elbisesinin omuzu açılsa delirebileceğiniz güzelliktedir ama fakirdir. Zengin ailenin çocuğu alpcankun isimli genç ise ukala, o kızdan bu kıza gezen bir tiptir. Bir şekilde bu ikili buluşur, konuşur ama bir şekilde bölümler boyu bir araya gelemez biz de mel mel izleriz.

Aile Dramı Kalıbı: Bir aile vardır, ama öyle böyle değil! Nasıl bir bahtsız bedevilik varsa ellerini attıkları yeri kuruturlar. Aileden biri işe girse bile tecavüze uğrama şansı, kısa sürede atılma durumu söz konusu olur. Evin annesi’nin ayağı kaysa kangren olur o derece bahtsız bir ailedir. Bu da her zaman çok tutar.

Zengin Aileler Savaşı Kalıbı: İki zengin aile vardır ama çok zengin! Buzlu badem kalıbında aileler yani ve arabaları falan bizim hayat boyu çok zor alabileceğimiz arabalardır. Süt banyosu yaparlar, mutlaka golf oynarlar, holdingten aşağı işleri yoktur ve tek problemleri diğer rakip aile ve onlarla aralarındaki rekabettir. Genelde bu kalıpta Zengin ailelerin çocukları birbirlerini sevebilir ama evlenemezler, birbirini sevmeyen ailelerden biri daha dürüst olup diğer aile başta çok paralıyken sonraki bölümlerde parasız duruma düşebilir ve dürüstlük hep kazanır mesajı verilebilir. Elastik bir kalıptır.

Yalnız bu kalıpların tek bir ortak özelliği bulunur. Hepsinde asla yaratıcılığa yer yoktur. 3. bölümde ölen adamı 15. bölümde “aslında ölmedim tabutun içine tesisat taktırmıştım o biçim yaşadım hadi bakalım buralar benim” derken görebilirsiniz. Asla bir bölümün sonunda diğer bölüm ne olacak korkusuna kapılmazsınız. Yani sakindir bizim diziler, öyle Lost gibi falan size sonraki bölümünde süprizler sunmaz. Öyle oturup çayı koyup, ele örgüyü alıp izlemeliktir. İşte bu yüzden bizim dizi sektörümüz dizileri 90 dakika değil de 180 dakika çekse bile şaşırmayın. Sadece rating kaygısı ve prodüksiyonu pahalıya satmak için yapılan bu basmakalıp işlere dur demedikçe herşey aynı devam eder durur. Yine o kız çocuğa aşık, o zengin aile aynen buzlu bademe devam, cenabet aile ise dertlenir ağlar durur.

Kendinize bir bakın! Siz bunu hak ediyor musunuz?

Sevgiler  

İşte bir sürü güzellik ve üzüntüyle koskoca bir yılı daha bitiriyoruz. Kim daha fazla kazandı bu yıl ya da kim daha çok şey başardı bilmiyorum ama benim için sanırım güzel bir yıl oldu. İşimde başarı, eşime kavuşmak ve hayatımda düzene giren bir sürü şeyle birlikte tamamlıyorum bu yılı!

Peki neydi bu yılın aklımızda kalan yanları?

Aklımda olanları paylaşıyorum. Siz de yorumlarınızla katkıda bulunursanız sayfama eklemekten mululuk duyacağım.

- Sanırım en yakında yaşadığımız Van depremi bu yılın önemli olaylarında başı çekti. Bir sürü aile parçalandı yine, sessizlikte bir ses aradı umutlu yürekler…

- Şike soruşturması kapsamında bir çok önemli kişi gözaltına alındı. Evet üzücü bir durum ancak bu konuda tek söylenecek söz “Ben yanmazsam, sen yanmazsan nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa!”

- Sosyal medyada bir sürü değişiklik oldu. Facebook yenilendi, Twitter geçtiğimiz günlerde yeni silüetine kavuştu. Sosyal medya özelindeki haberler ve gelişmelere girmiyorum zaten darma duman hallerde!

- Apple kurucusunu kaybetti. Steve Jobs aramızdan ayrıldı. Yaptıkları ve geride bıraktıkları ile sanırım daha yıllarca konuşulacak.

- Tabii Apple deyince önemli gelişmelerden biri iPhone 4S’in tanıtılması oldu. Özellikle teknoloji meraklılarının beklediği iPhone 5 bir sonraki döneme ertelendi.

- Yine üzücü olacak ama Japonya depremi tüm dünyayı yasa boğdu. Ardından yaşananlar ve kurtarma çalışmalarını hepimiz merakla izledik.

- Erzurumda düzenlenen UNİVERSIADE oyunları her ne kadar altyapı eksiklikleri ve kar problemi olsa da akıllarda yer etmişti. Ülkemiz bir kez daha uluslararası arenada adını duyurmuş oldu. İyi anlamda mı yoksa kötü mü bilemiyorum.

- Oyun dünyasında bu yılın en ilgi çeken olayı ise “Call of Duty: Modern Warfare 3″ oyunu oldu. Bir çok mecrada konuşulan oyunun ilgi çeken asıl önemli kısmı ise cirosuydu.

- Mısır’da ve Libya’da çıkan ayaklanmalar, sonrasında Kaddafi’nin yakalanması derken olaylı günler yaşandı.

- Eurovision’da yine başarılı olamadık. Yüksek Sadakat kötü bir performans sergilememesine rağmen istediği sonucu alamadı. (Halbuki ben onlara inanmıştım.)

- Yine önemli olan olaylardan biri de Anonymous adlı bilgisayar korsanları ve ülkemizde yürürlüğe giren İnternet Filtrelemelerine yönelik “Siber Saldırı” planlarıydı.

- Filtre demişken; Tüm internet camiasının bu konuda Taksimde medyada 200 olarak lanse edilen ancak binlerce kişinin katıldığı yürüyüşü de es geçmemek lazım. (Bizzat oradaydım)

- Tabii komşu ülke Yunanistanı unutmamak lazım! Yaşadıkları ekonomik kriz, politik istikrarsızlık derken zorlu günler geçiren ülkede halen sular durulmuş görünmüyor. Umarım 2012 onlara umut olur.

Koskoca bir yıldan aklımda kalan önemli satır başları bunlar oldu. Birileri doğuyor, birileri ölüyor. Sonuçta birbirimize kalan yine bizi farkında mısınız?

Eğer aklınıza gelen birşeyler olursa lütfen aşağıda belirtin. Listemizi birlikte oluşturalım. Herkese güzel, sağlıklı, başarılı, eğlenceli, bol kahkahalı ve hepsinden önemlisi insanca bir yıl dilerim.

Mutlu yıllar!

Eğer dünyada zengin olmak ip üzerinde yürüyebilen bir cambazlıksa Steve Jobs bunu layıkıyla yapan yegane kişilerden biriydi. Bu sabah vefaat haberini aldıktan sonra acaba onu nasıl anlatabilirim diye düşündüm. Daha önce onunla ilgili okuduğum kitaplar, çevremde üzerine yaptığımız konuşmalar ve geçtiğimiz 10 yıl öncesinden bugüne Apple’a kattıklarını düşünmek açıkçası aslında kaybın ne kadar büyük olduğunu gösterdi.

Peki Steve Jobs’u farklı yapan neydi?
Bana göre bu farklılığın yegane sebebi getirmiş olduğu yeni çalışma düzeni, mükemmeliyetçi yaklaşımı, konsept ürünün DNA’sına olan inancı ve yaratım sürecinde tek bir hedef kitleye değil genele hitap edebilecek ve kullanım kolaylığını sonuna kadar yaşayabileceğimiz ürünleri yaratma gücüydü.

Steve hakkında bu cümleleri sarfederken aklıma hep daha önce onunla ilgili yazılan “Steve Jobs Olmak” kitabında okuduğum satırlar geliyor. Apple içerisinde izole bir alan oluşturup üst düzey belli sayıdaki yekili personel dışında kimseyi buraya sokmaması, 2-3 ayda bir yapılan değerlendirme ve ürün ARGE çalışmaları sırasında çalışanları nasıl yönlendirdiği, iPhone ya da iPad dışında işletim sisteminin ikonlarında bile ne kadar detaycı yaklaştığının anlatıldığı satırlar aklıma geldikçe aslında ne kadar önemli bir kişinin dünyadan uçup gittiğini anlayabiliyorum.

Şimdi bu yazdıklarımı iphone üzerinden tek tuşla erişip okuyanlar, iPad ile sitemi ziyaret edenler, internetteki bir içeriği herhangi bir Apple ürünü ile dinleyen, izleyen, okuyanlar düşünün kullandığınız bu ürünlerin ne kadar değerli olduğunu!
Umarım Apple’da çalışan genç ve aynı ritüeli örnek alan kişiler bu teknolojiyi aynı etik çerçevede geliştirsinler ve geleceğe aynı güzellikte ürünler sunabilsinler…

Teknoloji dünyasının başı sağolsun!

Koskoca bir bayramı atlattık ancak bir türlü gezdiğim yeni nokta olan Gökçeada’dan bahsetmedim. Bayram öncesinde Men E Men dizisinden de tanıyacağınız Genco ve eşlerimizle bir kaçamak mı yapsak acaba dedik ve araştırmalar sonrasında yoğun bayram rezervasyonlu lokasyonlardan biri olan Gökçeada’ya gitmek üzere hazırlıklara başladık. Yol uzun değil ancak otomobil ile gideceğimiz için herşeyi iyi planlamamız gerekiyordu. Bizde önce eşlerimizi bu konuda uyararak bavul kapasitemizin sınırlı olduğunu kendilerine ilettik.

İstanbul’dan başlayan yolculuğumuz sabah 4′te startını verdi ve o saatlerde trafiğin açık olmasından faydalanarak “Torun Tombalak” (Genco’nun arabası) ile yola koyulduk ve 4 saat sonucunda Kabatepe Feribot iskelesine vardık. Kısa bir bekleyişten sonra feribota bindik ve 1 saat 45 dakikalık yolculuk ile Gökçeadaya ulaştık. Gökçeada gerçekten büyük bir ada, yüzölçümü olarak büyük olmasından ötürü içinde ulaşım için kesinlikle otomobil bile gidilmesi gerekiyor. Feribot’tan indikten sonra adanın en hareketli olan bölümü olan Kaleköye hareket ettik. 15 dakikalık bir yolculuk sonrasında kalacağımız yere varmıştık. Birer yorgunluk çayından sonra Kale Motel’e yerleştik. Küçük bir motel olan Kale Motel tam olarak denize sıfır diyebileceğimiz konumdaydı ancak denize sıfır olmasına karşın denize oradan girmek pek mümkün olmuyor. Biraz yürüyüp kayalıklardan denize girmek mümkün! E tabi klasik olarak tatile gelir gelmez ilk yapmak istediğimiz şey denize girmek oldu. Bunun için yardım aldığımız motel personeli bize Yıldız koyunun yakında olduğunu belirtti ve yürüyerek oraya kısa sürede gidebileceğimizi söyledi. Bizde 10 dakikalık bir yürüme sonrasında Yıldız koyuna vardık.

Küçük bir koy olan Yıldız koyu, ülkemizin Milli Sualtı parkı ünvanını almış. Ancak gerçekten bu ünvanını fazlasıyla hakkediyor. Çünkü su altı muhteşemdi. Küçüklü büyüklü balıklar, su altında bambaşka bir dünyaya sizi karşılıyor. Tabii bu güzelliği gören biz durur muyuz? Tabii güzel şeylere ulaşmakta biraz zor olabiliyor. Çünkü kayalıklardan girmek istediğinizde karşınıza minik, sevimli deniz
kestaneleri çıkıyor. Ayaklarımıza dikkat ederek girdiğimiz deniz bize ilaç gibi geldi.

Günümüzü burada geçirdikten sonra akşam için planımız hazırdı. Kalacağımız mekana giderken daha önceki araştırmalarımızda Gökçeada’da Tepeköy mevkiinde Barba Yorgo isimli mekanı tavsiye etmişlerdi. Bizde deniz öncesinde arayıp rezervasyonla gidilmesi gereken mekana yerimizi ayırttırdık. Akşam geç saate kalmadan Torun Tombalağa atladık ve mekana hareket ettik. Şimdiden söyleyeyim mekana ulaşım pek virajlı geçti. Çünkü dediğim gibi adı üstünde bir yer Tepeköy

Mekan salaş ancak ziyaretçisi çok! Günlük olarak çıkarılan farklı mezeler ve kendi üretimleri olan şarapları herkes tarafından biliniyor. Biz gittiğimizde de kalabalık olmasına rağmen yerimize geçtik ve servisi bekledik. Meze seçenekleri nedense bize biraz yetersiz geldi çünkü kısa sürede tükeniyormuş. Ahtapot Salatası vs. bazı istediğimiz şeyleri yiyememek biraz dudak bükmemize sebep olsa da tatilde olmak bize bu duyguları unutturdu. Barba Yorgo mekanının sahibi olan Yorgo bey bir Kimya mühendisiymiş,  zamanında Gökçeadaya gelerek buraya yerleşmiş ve küçük bir bağda şarap üretmeye başlamış ve herkesin beğenisi üzerine satışına başlamaya karar vermiş. Sonrasında da açtığı mekanda leziz mezeler eşliğinde konuklarını ağırlamaya başlamış. Ben, evrenim, zeynebim ve Gencom her ne kadar lezzetleri beğenmiş olsakta kısa sürede kalabalıktan ve bize yetmeyen yemeklerden sıkıldık ve kalktık.

Sonraki gün ise planımızda adanın diğer tarafına yani Laz Koyuna gitmek vardı. Otomobilimize atlayarak erkenden 30 dakikalık bir seyahat sonunda Laz koyuna vardık. Ancak bayram olmasından ötürü kalabalık ve koyun bu kalabalığa biraz fazla olmasından dolayı girmekten vazgeçtik ve biraz ilerisindeki Adalet Bakanlığı dinlenme tesislerine gittik. Zeynomuzun avukat olması bize plajından ve diğer bölümlerinden faydalanma hakkını sağladı. Tüm günümüzü burada geçirdikten sonra akşam saatlerinde dönüş yapıp bu kez geceyi Kaleköyde balık ekmek yemek üzerine planladık. Sahilde hazırlanmış özel tekne önünde sıcak sıcak balık ekmeklerle karnımızı doyurduktan sonra akşam kurulan mini pazarda hediyelik eşyalara baktık.

Kesinlikle unutulmaması gereken iki konuyu abur cubur sevenlere hatırlatmak istiyorum. Birincisi Kaleköy merkezde bulunan dondurmacıyı mutlaka ziyaret edin. Sakızlı kaymaklı dondurmaları gerçekten benim ve evrenimin pek hoşuna gitti. Bir de çarşının girişinde minik bir tezgahta satılan sütlü mısırlar enfesti. (Bu yüzden midem epeyce ağrıdı ama olsun.) Gece Kaleköy’de eğer rakı balık
yapmıyorsanız ikinci bir alternatif olarak sokakta konuşlanmış ve canlı müzik yapılan Badem Bar alternatifiniz olabilir. Biz açıkcası bu mekanlar dışında başka bir eğlencelik yer bulamadık. Minik yerleşim yerlerinin en büyük problemi bu olsa gerek!

Ertesi sabah kahvaltısında ise enteresan bir haber aldık. Kahvaltıda yan masamızda dinlediğimiz cümlelerde bir önceki günün kalabalığından bahsediliyordu. Devamında dinlediklerimiz ise daha ilginçti. Bir önceki gece adada öyle bir kalabalık olmuş ki bir çok şey tükenmiş. Bunun sebebi ise geçmişten bugüne en kalabalık günlerinden birini yaşamış. Öyle kalabalık olmuş ki adada ekmek tükenmiş, benzin tükenmiş ve gelenler kalacak yer bulamadığından camilere, okullara yataklar atılıp dönemeyecek durumda olanlar oralarda ağırlanmış. Kaldı ki belki komik gelecek ancak dondurma bile bitmiş. Tabii bunları duymak bizi şaşırtırken bir yandan da biraz ürpertti. Çünkü ne kadar çok kişi gelirse dönüş bizim için o kadar zorlu olabilirdi. Bizde bundan hareketle dönüş yoluna biraz daha erken çıkmamız gerektiğine  karar verdik.

Son günümüz olduğundan ve bu günü ilginç geçirmek için gitmediğimiz ve adını en çok duyduğumuz son lokasyon olduğu için Aydıncığa doğru yola çıktık. Aydıncık sahili hemen arkasında Tuz Gölü bulunan bir sahil hem de özellikle son dönemde Bulgar Surf sporcularının yeni antreman mekanlarından biri haline gelmiş. Tuz gölünde fazla kalmadık çünkü biraz fazla kokuyordu. Aydıncık sahili de bu kokudan nasibini aldığından orada kalmaktan son anda vazgeçtik. Yalnız bu kokunun sakın pislik, çöp vs. olduğunu sanmayın. Kokunun sebebi tuz gölündeki kuruyan tuzdu. Ancak biraz ağır bir koku olduğundan çevresinde durmak pek mümkün olmadı. Bizde planlarımızı değiştirip yeniden Adalet Tesislerine doğru yol aldık. O da yetmedi akşama doğru bir de Yıldız koyunu yeniden ziyaret edip denize veda ettik. Akşam kaldığımız mekanın restoranında güzel bir gece yaptık. Meze, rakı, eğlence, sohbet, hüzün herşey vardı. Sanırım oradaki en eğlenceli gecemizdi.

Genel olarak bakıldığında Gökçeada güzel ancak gençler için biraz hareketsiz bir adaydı. Terkedilmiş köyler, küçük mekanlar, sessiz koylar ve daha bir sürü görülecek yeriyle daha çok kafa dinlemelik bir noktaydı. İşte böylece bir gezimizi daha eğlenceli bir şekilde bitirerek sevdiceğimin omzunda uyuklayarak kocaman adamız olan İstanbula döndük. Bir sonraki gezide görüşmek üzere denize ve güneşe aşık herkese selamlar…

Bir telefonla geldi haberin, kolum kanadım sızladı, gözlerimde belirsiz bir yaşarma telaşı, camiler, mezarlıklar ve dahası! Tam bir yıl geçti üzerinden ve ben her kır saçlı kadın gördüğümde seni özlüyorum. Yaptığın yemekler, anlattığın hikayeler, gülüşün, sevişin, sırtımı kaşıyışın ve çok daha fazlası kalbimde babannem.

Bugün tam bir yıl oldu gideli, biteli, doğalı ve daha fazlası…
Bazı gidişler vardır öyle olur ki başka bir gelişi başlatır ardından. Belki de bu senin gidişinin güzelliğidir. Sen gittin babam bana geldi. Durdu karşımda, saçında tek bir siyah tel kalmamıştı. “Başka kimsemiz kalmadı birbirimizden başka” dedi. Gözleri yorulmuş, yüzündeki çizgiler artmış, bakışı, elimi tutuşu değişmişti. Uzun süreli ayrılıktan sonra onu ilk kez izlemiştim. Sonra sarılıp ben buradayım demiştim. Gitmeden önce beni görmek istemişsin, keşke burada olsaydı demişsin ama benim haberim olmadı. Olsa gelirdim, iki elim kopsa, yolları kapatsalar gelirdim. Ama gelemedim, göremedim, bilemedim. Babam sonra belli belirsiz bakışlarla beni izledi ve farklı yollara gittik. Bir kaç hafta sonra 5 saat aralıksız konuşarak kaybettiklerimizi toparlamaya çalıştık.

Başardık mı? Bilmem!

Sonra O Libyaya gitti, Ben hayatıma. Sonra geri döndüm. Hayat babama orada kalamazsın dedi geri döndü. İyi ki de döndü. Şimdi senin gidişinden bu yana geçen bir yılda ne kadar çok şey değişti. Artık Büyükadaya daha çok gitmek istiyorum. Oraya her gittiğimde aklıma sen geliyorsun. Yediğim her amerikan salatasında senin lezzetini arıyorum ama yok. Dedemi gördüm seni yolcularken, beni çok özlemişti. Ağladık birlikte biraz ama sevinçten merak etme, saçları seyrelmiş, bakışları değişmişti. Beni görünce şaşırmıştı. Onun hayır dualarını aldım kollarındayken. Duasını okudu yüzüme bakıp gülümsedi. “Gelinimi de getir sonraki sefer” dedi. Belli belirsiz gülümsedi durdu. Kanadı kırıktı sustu.

Özledim seni babannem! Gittiğin bir yılın dönümünde bir kez daha özledim. Hadi denize gidelim! Ama dikkat et oralarda sende sinir ucu iltihabı var…

Güle güle!

Merhaba! Geçtiğimiz aylarda yoğun geçen iş trafiği ve Evrenimle olan gurbet yollarından sonra artık bir tatili hakkettiğimizi düşünerek plan yapmaya başlamıştık. Ama bu plan nedense yine o kadar küçük bir zaman aralığında yapıldı ki inanamazsınız. Evrenimin şehrime dönmesi sebebiyle ev taşıma telaşı, temsil ettiğim markaların etkinlikleri vs. derken bir türlü iki kafa bir araya gelip adam akıllı araştırma yapamadık.

Allahtan tatile gideceğimiz haftanın bir kaç gün öncesinde arkadaşım Genco daha önce bir kaç kez gittikleri Kalkanda bulunan oteli önerdi de problemimiz çözülmüş oldu. Hemen rezervasyonlar, uçak bileti arayışları vs. derken sonucunda bulunamayan uçak biletleri ile yolculuk otobüs ulaşımıyla yapılmaya karar verildi. Prenses ile yola koyulduk ve Nilüfer Turizm ile yolculuğa çıktık. 12 saatlik yolculuk süresince pek memnun kaldık diyemeyiz ama bir şekilde ulaştığımıza seviniyorduk. Geçen yıl yaptığımız tatile dair blog yazımı okuyanlar bililer. Olymposta başlayan tatilimiz Kaşa aşık olmamız sebebiyle orada son bulmuştu. Bu sene ise tercih ettiğimiz yer Kaşa 26 km uzaklıkta olduğu için doğa güzelliği açısından bir farkı olmayacağı düşüncesindeydik.

Otogardan taksiyle kalacağımız otele ilerlerken dikkatimi çeken ilk şey merkezden kalacağımız yere giderken yolun bir yerden sonra toprak ve patika olarak devam etmesi olmuştu. Otel dediğime bakmayın. Caretta Butik Hotel Kalkana yıllarını vermiş Gönül teyzenin sahibi olduğu muhteşem bir mekan ve Kalkan isimli bu cennet köşesinin denize sıfır olan tek tatil tesisi. Daha doğrusu bu koyda bulunan diğer tüm tesislerin odaları tepelere doğru konuşlanmış durumda olmasından dolayı denize inmek için yürümeniz gerekiyor. Otele geldiğimizde bize tatilimiz boyunca her konuda yardımcı olan Firuze, Ramazan ve Ronnie kısacası otelin ekibi karşıladı. Odamız otelin Beach Club bölümünün hemen üstündeki alt teras odalarından biriydi. Kısa bir süre hazırlanmasını bekledikten sonra odamıza geçtik. 13 odalı bu otelin en güzel özelliklerinden biri alt teras odalarının geniş bir balkonunun olması ve bu balkonun önü kapanmayacak şekilde panoramik olarak Kalkana bakmasıydı. Odanın içi ise gayet yeterliydi. Hatta gitmeyi düşünenler için minik bir detay olarak belirtmeliyim ki denize bakan bu terasta size özel bir de hamak bulunuyor. Yani kısacası odadan havlunuzu alıp 15-20 adım sonra şezlongunuza koyup oradan da maviye ulaşabiliyorsunuz.

Bize öyle yaptık. Eşyalarımızı yerleştirip kısa sürede hazırlanıp kendimizi maviye attık. Bu arada mavi derken bir saniye bile düşünmüyorum. Çünkü gidenler bilecektir, Kalkan hem su altı hem de doğasıyla inanılmaz bir yer. Hani karadenizin yeşili derler ya, burasının da mavisini görmelisiniz. Otelin Beach Club bölümü tüm Kalkan ziyaretçilerine açık ve ücretsiz. Kalkan merkezde bulunan marinadan kalkan ücretsiz tekne ile gün boyunca ulaşabiliyor ve gününüzü burada geçirip akşam en son 18:00′de aynı şekilde dönebiliyorsunuz. Ayrıca burada geçirdiğiniz süre boyunca geniş menüsüyle restoranından faydalanabiliyorsunuz. (Hayır biz baya bir faydalandık o bakımdan)

Akşamlarından bahsetmek gerekirse;
Kalkan küçük bir kasaba aslında, hatta Kaş ile karşılaştırıldığında yarısı kadar diyebiliriz. Son yıllarda özellikler Alman ve İngiliz Turistlerin yoğun olarak ziyaret ettiği bu tatil beldesinin çarşısı benim inanılmaz hoşuma gitti. Neden derseniz bundan 3 yıl önce eşimle gittiğimiz Fransa’nın Nice kentinde çok keyifli minik restoranlar yanyana dizilmiş şekildedydi. Hiçbiri diğerini işine karışmıyor hatta birbirleriyle yardımlaşıyorlardı. Kalkanda buna benzer bir yapı oluşturulmuş. Belki sahil boyunca çok fazla mekan yok ancak tasarımları, çaldıkları müzikler, servis kaliteleri ve fiyatları muhteşemdi. Tabii mekanların hepsini ziyaret etmek, kendilerine has lezzetleri test etmek pek mümkün olmadı ama bir mekana dıştan baktığınızda kalitesini belli eder ya işte buradaki mekanların hepsi kalitelerini belli ediyorlardı. Bu mekanlardan 3 tanesini ziyaret etmek mümkün oldu. Tatilimizin ikinci gününü akşamı akşam yemeği için tercih ettiğimiz mekan “İLYADA” isimli bir restoran oldu. Marinanın yanında başlayan ve sahil boyunca devam eden mekanlardan biri olan ilyada geniş menüsü, farklı lezzetleri ve taze balıklarıyla bizi mest etti diyebilirim. Arkadaşım Genco’nun tavsiyesiyle gittiğimiz mekanda yemek boyunca servisin ağır olması bizi rahatsız etti. Ancak bunun sebebini kısa bir süre sonra bize servis veren garsonumuz açıkladı. Mekanların bir çoğu günlük gıda maddelerini olduğunca sağlıklı bir şekilde muhafaza etmek ve müşterilerine sunmak için ellerinde hazır yapılmış yiyecek bulunmuyor. Siz herhangi bir yemeği sipariş ettiğinizde ise mutfak o anda çalışmaya başlayıp size özel olarak yemeği hazırlıyor. Haliyle normalde farklı şehirlerde aldığınız servise göre biraz daha fazla bekliyorsunuz ancak kesinlikle beklediğinize pişman olmuyorsunuz. Biz bunu ilk bu mekanda sonrasında ise kaldığımız otelin mutfağında gördük ve hak verdik. Ayrıca bu bekleme süresi alıştıktan sonra rahatsız etmiyor ve hatta sonucunda taze taze hazırlanmış yiyecekleri tüketeceğinizi bildiğiniz için sizi daha da iştahlandırıyor. Biz eşimle öncelikle minik başlangıçlarla başlamayı tercih ettik. Kalamar, minik bir salata ve diğerleri. Ardından ise eşim Kağıtta levrek ben ise adını hatırlamadığım balığı sipariş ettim. Yanında da bize göre balığın en çok uyduğu içecek olan Yeni Rakı!
Keyifli bir yemek ve güzel bir hizmet sonrasında biraz gezmeye başladık.

Minik kasabanın minik bir çarşısı vardı ama çok güzel renklerle ve güzel şekilde planlanmıştı. Cam ürünleri, özel toprak tasarımlar, tahta dekorasyon ürün atölyeleri ve daha bir sürü güzel yer bu çarşı içinde bulunuyor. Tabi her tatil yöresinin vazgeçilmezlerinden hediyelik eşya dükkanları. Buradaki ilgimi çeken en önemli şey osmanlı figürleri ile akşamlacı canlı olarak boyanan ve sonra pişmeye giden tabaklar oldu. Ancak sizde tahmin edeceksinizdir ki o tabakları alıp bavullarla ya da elde getirirken kırılınca insanın içine çok fena oturuyor. O bakımdan bu seferlik öyle şeylere pek bakmamaya çalıştık. Gezdiğimiz bir başka mekan ise AKIN isimli art store oldu. Özellikle tabelasındaki mozik camdan yapılmış kedisi ve içerideki ilgi çekici eserler ile bizim aklımızı biraz başımızdan aldı. 2 katlı bu mekanda cam ürünler, biblo, tablolar el yapımı kolye vb. gibi bir çok el yapımı ürün bulunuyor. Özellikle burada beni kendine hayran bırakan ise İstanbul’dan gelmiş olan bir tabloydu. Tabi buradan da koşarak uzaklaştık.

Kalkan’da gece hayatı bizim gördüğümüz kadarıyla pek hareketli değil! Daha doğrusu bir kaç mekan dışında gece kulübü olabilecek yer yok. Gece kulübü dışındaki mekanlar ise genelde Pub ya da çok yüksek sesli mekanlar değiller. Çarşı içerisinde ise bize en keyifli gelen yer Yalı Pub oldu. Rock müzik çalan, genelde bira içip çerez eşliğinde sohbet edebileceğiniz hoş mekanlardan biriydi. Hatta dev ekranlarında biraz da maç izlemedim desem yalan olur. Peki Kalkana gidince çevrede neler yapabiliriz derseniz biraz da ondan bahsedeyim.

Kalkan konumu itibariyle Fethiye, Kaş, Kekova ve Demre’ye yakın bir konumda bulunuyor. Eğer farklı bir tatil yöresine geçmek isterseniz bu noktalar seçilebilir. Ancak Kalkan’da kalıp çevrede gezilebilecek nokta arıyorsanız o zaman aşağıdaki yerleri gezmenizi tavsiye ederim.

Kaputaş Plajı:
Kalkan merkeze 5-6 km uzaklıkta olan Kaputaş Plajı muhteşem kumsalı ve masmavi denizi ile görenleri kendine aşık ediyor. Biz gittiğimizde biraz dalga vardı ancak o haliyle bile inanılmaz güzel ve eğlenceli bir yer olduğunu söylemek isterim.

Patara Plajı:
18 Km uzunluğundaki kumsalı ve bildiğim kadarıyla Türkiye’nin en uzun plajı olma ünvanına sahip olan Patara Likya medeniyetinin başkentinde bulunmaktadır. Yakınlarında antik bir kente de sahip olan yeri ziyaret etmedim ancak doğası ve denizinin çok güzel olduğunu bir çok kişiden dinledim. Buraya gitmek için Kalkan merkezinden günün belirli saatlerinde servislerin olması yanında özel tur şirketlerin programlı olarak uğradıkları noktalardan biridir. Ancak Kalkanda aldığım bilgiye göre denizin dalgalı olduğu günlerde Patara plajının denizi daha fazla dalgalı oluyor. Hani gidersiniz ve sonra Ahh Murat yaktın bizi dersiniz diye belirtmek istedim.

Kekova:
Kalkan’dan ortalama 70 km.uzaklıkta olan Kekova küçük ama çok şirin bir yerleşim yeri. Geçen yıl Kaş seyahatimiz sırasında ziyaret ettiğimiz Kekova genelde tekne ve kano turlarının başlangıç noktası olarak kullanılıyor. Oradan hareketle batık şehir, üçağız, akvaryum koyu ve inönü koyu gibi noktaları gezebilirsiniz. Kesinlikle atlanmaması gereken bir nokta olduğunu belirtmek isterim.

Bu noktaların dışında eğer “Biz kafamıza göre gezmek istersek ne yapacağız?” derseniz o zaman Kalkan içinden araba kiralayıp yol boyunca koylara ve plajlara gitmek ya da scooter kiralayıp gezmek mümkün. Ayrıca bunların hiçbirini yapmak istemezseniz bile servisler ile bir çok noktaya gitmek ve dönmek mümkün. Mesela biz dönmemizden bir gün önce araba kiralayarak Demre’ye kadar gittik. Yol üzerinde bir çok koyda mola verip serinledik. Köy halkının açtığı minik bir mekanda gözleme ayran yedik ve akşam Kaş’ın en üst noktasından kenti izleyip turumuzu tamamladık.

İşte bir gezi daha böyle bitti. Biz çok eğlendik ve dinlendik. Güzel insanlarla tanışıp dostluklar kurduk. Yazımın sonuna eğer bir gün bu güzel yere giderseniz konaklamak ve yemek içmek için ziyaret ettiğimiz yerlerin iletişim bilgilerini ekliyorum. Ayrıca geziden seçtiğim bazı fotoğrafları aşağıdaki galeri üzerinden inceleyebilirsiniz.

Sevgiler

KALKAN CARETTA BOUTIQUE HOTEL & BEACH CLUB – http://www.carettaboutiquehotel.com
Tel: 00902428443435 – Murat Bey

Aubergine Restaurant – http://www.kalkanaubergine.com/
Tel: 0090 242 844 3332

İlyada Restaurant – http://www.ilyadarestaurant.com/
Tel: 0090 242 844 3157 – GSM: 0090 533 748 6421

Galeri Akın - http://www.galeriakin.com/
Tel: 0090 242 844 2910

Uzun süredir aklımda olan ama işlerden dolayı bir türlü kafamda toparlayamadığım bir konuyu sizinle paylaşmak istiyorum. Aslında belki sosyal medya platformlarında olanların artık dikkate almadığı bir karakter olsa da benim için enteresan bir anlamı var.

Adı: Diyez
Ilk keşif yerim:  Telefon tuşu üstü

Özellikle sosyal medya sitelerinde yoğun olarak gördüğümüz diyez ve kullanım anlamıyla hashtag, tam anlamıyla farkedilmese bile aslında markalar ile kullanıcıları bir araya getiren önemli bir karakter durumundadır. Son aylarda kullanımı azımsanmayacak derece yükselen hashtag sisteminin önemli karakteri diyez ile benim tanışmam evimize alınan ilk tuşlu telefondan beri devam ediyor. Şaşırmış olabilirsiniz ama çocuk kafamla benim için  için özel bir tuşlama yapılarak değişik telefon hatlarına geçişi sağlayan bir anahtar tuşu temsil ediyordu. Benim anahtarım oydu. “Yahu o tuş takımı üzerinde yıldız tuşu da var” diyebilirsiniz ama benim kafama nasıl işlemişse aklımın ermeye başladığı zamanlardan itibaren o tuşa takılıp kaldım.

Peki o şifreyi çözdüm mü? EVET!

On’lu yaşlarımdan bir gün elime telekomdan verilmiş bir kitapçık geçti. Yüzük bulmuş Gollum gibi sevindiğim o kitabı elime alıp kapağını kaldırırken içimden “Telekomun yeni hakimi benimmmm” edasındaydım. Kapağı açtım ama okuduklarım hmm nasıl desem! Havagazıydı…
Neden derseniz o kadar gaza gelipte okuduğum kitabın içinde verilen bilgi “Uyandırma servisi nasıl kurulur? / Istenmeyen numarayı nasıl engellerim?” gibi bilgilerdi.

YIKILMIŞTIM!!!!

Ben telekomdan özel tuşlarla dünyayı kurtaracakken görünen sadece uyanma problemi yaşayanları kurtarabileceğimdi. Ondan sonraki zamanlarda diyez karakteri hep telefonumdaki gizemini korudu. Sonra notalarla tanıştığımda karşıma çıktı.

Işte o zamandan bugüne kadar benim inandığım karakter diyez, ona olan inancımı boşa çıkarmadı ve mucizevi olduğunu, hayatı değiştirebileceğini gösterdi. Sosyal medyanın dünyada ve ülkemizde hype’ı sürerken ve günde yüzlerce milyon tweet havalarda uçuşurken bunların içinde benim diyez işareti ile dünyayı değiştirmem mümkün değil ama diyezin devamına koyacağım bir kaç harf bana dünyayı kazandırabilir. Belki bunun pek önemli olmadığını düşünebilirsiniz ama bir de bu taraftan bakmayı deneyin.

Ünlü elektronik ödeme sistemi Paypal, sadece attığınız tweet’lerin içine #paypal hashtag’i koymanızı istedi. Belki çok saçma gelebilir ama her bir hashtag’li tweet başına 1 sentlik ödemeyi Amerika Meme Kanseri Vakfına bağışlıyorlarsa o zaman saçmalık olmaktan çıkıyor.

Tabi diyezli etiketlerin yani hashtag’lerin sadece bu işe yaraması onu özel yapmadı. Toplu hareketler, aynı konu başlığına ait yorumların iletilmesi, marka ya da hizmetler hakkında yetkililere ulaşmak gibi daha birçok işe yarayan özelliğe sahip olan hashtag’ler daha uzun süre kullanıcıların dipsiz sosyal medya çukurunda mumları olmaya devam edecek.

Yalnız bu önemli ve etkili kombinasyonu  nasıl kullandığınız çok önem arz etmekte! Mesela normal bir kişinin yaşadığı bir problemi ya da takdir edilecek bir olayı hashtag ile yazması hedefine ulaşmak için etkili olurken, bir başka kişinin devamlı negatif içerik üretmesi de o marka ya da şahıs için kar tanesinden çığa doğru yolculuk anlamına gelebilir.
Çünkü aradığınız marka yada ürünle ilgili sonuçlarda görünen bu yorumlar yeni kullanıcıyı markadan soğutabilir. Bu sebeple markaların social monitoring sistemleri kullanmaları da olmazsa olmazlardandır.

• Kullanım alanına göre mal ya da hizmetleri pozitif /negatif etkiliyor.
• Doğru kullanımda dünyayı arkasından sürükleyebiliyor.
• Yapılan yoruma göre temsil edilen markayı tepeye çıkarabiliyor.

Eee istediklerimin hepsini yapabiliyor!
Sizce de ona inanmakta haklı değil miyim?
Kendinize iyi bakın…

Aylar boyunca bekledim kokunu. Gözlerim, kalbim, ellerim seni özlemişti ama sen yoktun. Olamıyordun. Her davette, her arkadaş toplantısında seni soruyorlardı.Hep aynı cümle dökülüyordu dilimden! “O uzakta, görevde, uzaklarda”.

Sen gittikten sonra soğumuş yatak, demsiz çay, boş sokak gibi oldu hayatım ve küçük kalabalıkların büyük yalnızlıkları olan adamı oldum. Koşturmaklar, özlemeklerle geçen 2 yılda uzaktaki sesinle avuttuğum kalbimin içine bir sürü sevinç, hüzün ve daha bir sürü şey sığdırdım. Yeni bir işim, yeni dostlarım, yeni hedeflerim oldu.

Ama hiçbirini yerine koyamadım. Koyamazdım!

Şimdi sen geliyorsun yeniden! İçimden ettiğim duaları, gördüğüm rüyaların ıspatı olarak sen geliyorsun.

Mutluyum! Daha ne olsun…

Böyle başlık mı olur demeyin., anlamı özelse olur.
An-nem yani anlarınızın nemi! Ne demek bu şimdi?
Hayatınızda öyle anlar vardır ki, bu anlar yalnızca bir kez yaşanır. Sizi annenize ilk verdikleri an, ilk yürüdüğünüz an, annenize ilk “anne” dediğiniz an, ilk okumayı söktüğünüz, ilkokuldan mezun olduğunuz, ilk üniversiteyi bitirdiğiniz, ilk aşk acısı çektiğiniz, evlendiğiniz, askere gittiğiniz, zora düştüğünüz, kavga ettiğiniz ve daha bunun gibi bir çok an hayatınızda sadece bir kere yaşanıyor.

Ama işte bu zamanların neredeyse hepsinde, sizin yaşadıklarınızı görüp gözlerinden iki damla yaşla yanaklarını nemlendiren bir kişi var.

“AN-NEM”

O benim annem, o sizin de anneniz! Öpülesi mübarek elleriyle, sabahları uykulu sesiyle sizi uyandıran, ateşler içinde yanarken alnınıza bez koyan, gece geç saate kadar oturuyorsunuz diye kızıp, sonra uyuya kalınca gelip üstünüzü örten kadındır o!

O öyle bir kadındır ki, dayanamaz hasretinize bazen otobüslere atlar gelir, bazen canınız çekiyor diye binbir zahmete katlanır pişirir ve bazen de ağlarken gözlerini içe akıtan kadındır o!

İşte bu yüzden hayatınızdaki tüm başarılarınız, tüm hüzünleriniz ve tüm sevinçlerinizde sizinle gülen, sizinle ağlayan, içine ağlayan, dışına susan kadındır o!

Annem, günümün gülen yüzü, sarı saçların, boncuk gözlerin ve anne anne kokunla beni benden alıyorsun. 32 yıldır sana her sarıldığımda verdiğin huzur için tanrıma binlerce kere şükürler olsun. Bugün anneler günü, belki seviyorsundur beni (duygu sömürüsü), belki de kızıyorsundur devamlı çalışmama (ekmek parası) ama hayatı, yaşamayı ve yaşadıklarımdan keyif almayı sen öğrettin bana unutma!

Anneciğim, anneler günün kutlu olsun. Hayat sana sağlık, mutluluk ve güzellikler versin. Bu özel günde bana bugüne kadar yaşattığın herşey için, grup satışlardan aldığın herşey için (bu konuya el atılmalı), bana öğrettiğin tüm yeni fırsat siteleri için ve hepsinden önemlisi bana ben olmayı, adam olmayı ve hepsinin ötesinde insan olmayı öğrettiğin için teşekkür ederim.

Evet şimdi annenizi öpebilirsiniz!

Annem, eşim ve inancım!
Hayatımın bu üç bilinmeyenli melekleri bu kötü günlerimin tek şahitleri oldular.
Ellerini alnıma koydular, gözümü açtım ve gülümsedim onlara!

Mide ağrısı, tüm gece uykusuzluk, istifra ve gözlerden akan bıkkınlık gözyaşları!
Neden böyle tanımlar yaptığımı anlamak zor değil aslında!
Geçtiğimiz 1 aydır çektiklerimin/mizin özü bu tanımlardan geçiyor.

Herşey Şubat ayının başında mide ağrıları ve anlamsız öğürmeler şeklinde başladı. Eğer işinizde yoğun çalışıyorsanız hele bir de düzenli beslenme, düzenli uykunuz yoksa bunlar çok normal gelebiliyor. Başta çok takılmadığım bu mide hassasiyetim bir akşam arkadaşımda maç izlerken öyle bir arttı ki eve zor geldim. Arkasından tüm gece istifralar ve de bla bla bla…

Sabah uyandığımda şişmiş bir karın, yoğun ağrı ve boğazımı sıkan bir hisle başbaşaydım. Annemle birlikte koştura koştura gittiğimiz Medical Park Hastanesinde Gastroenterolog Opr.Dr. Hakan Güveli mide ağrısına bağlı bir reflü atağı olabileceğini ve bununla ilgili bir dizi test yaptırmam gerektiğini söyledi. Kan testleri, idrar testleri, BT’ler, Ultrasonlar fln derken bir kaç gün sonra sonuçlarla birlikte yeniden kendisini görmeye gittik. Acı olan şey hastalığın ne olduğu belli olmadığından bir ilaç verilememesi ve benimde buna bağlı olarak istifralarımın devam etmesiydi. (Komedi filmleri’nin istifra sahnelerini artık hiç sevmiyorum) Test sonuçları sonrasında ise işin sevmediğim kısmı geldi çattı. BT ve Ultrason’da birşey görünmediğinden Endoskopi yapılması ve içeriden bakılması gerekiyordu.

Mecburen yaptırılması gereken bu operasyon tabii ki pek hoşuma gitmese de mecburdum. Yoksa o istifralardan birinde iç organlarımın dışarıya çıkması riskini düşünüyordum

Endoskopi o kadar çekindiğim gibi geçmedi. Verdikleri ilaç sebebiyle sadece operasyon odasına girdiğimi ve sonrasındaki 1-2 ayrıntı dışında hiçbir şey hatırlamadım. (Ertesi bir iki gün boğazımda biraz tahriş oldu ama olsun) Endoskopi sonunda alınan parçalar biyopsi için teste gittiğinden sonuçlarının 5 gün sonra çıkacağı söylendi. Bu arada yine hatırlatayım alabildiğim bir ilaç ya da ağrımı azaltan birşey yok. (Trajikomik belki ama mecburen böyleydi.) Tabi ben artık otomatiğe bağladığımdan mümkün mertebe evde olup bu süreçte az yemek yiyip az istifra etmeye çalışıyordum.

İşin en cafcaflı kısmı şimdi başlıyor;
Endoskopi sonucunu doktora götürmemden iki gece önce eşim işlerini halledip İstanbula yani yanıma geldi. İki gün sonra birlikte doktora gidip endoskopi sonucunu gösterip tedavi sürecini konuşacaktık. Ama öyle olmadı!
Eşimin geldiği gecenin sabahında ofise giderken daha yolda artan mide bulantısı ve ağrı ayakta zor durmamı sağlıyordu. Ofisteki işlerimin bir kısmını halledebildikten sonra doktoru aradım ve sekreterine acil olarak kendisini görmem gerektiğini söyledim. Onayı alır almaz önce eve sonra da eşimle birlikte hastaneye gitme planı yaparak ofisten çıktım ama eve geldiğimde titriyordum. Ateşime baktığımızda şaşırdık çünkü 39,5′a fırlamıştı ve titriyordum. Acil olarak hastaneye gittiğimizde doktorlar durumuma şaşırmış şekilde acile yatırıp ateşimi düşürmek için serum vs. ile işe başladılar. Arkasından cerrahi doktorları karnımdaki ağrıların endoskopi sonucuna göre mide ile alakalı olmadığını ama yeri itibariyle apandisit olabileceğini belirtilerek acil olarak yeniden BT çekimine gönderdiler. Ağrılar, sızılar üzerine bir de bu ateş artık beni iyice sıkmıştı ama derdim bu kadarla bitsin istiyordum.

BT sonucu geldi ama herkesi şaşırtacak başka bir sonuç çıkmıştı. ağrı sebebi apandisit çıkmamıştı ama ince bağırsak ile kalın bağırsağın birleştiği terminal ileum bölgesinde bir enfeksiyon bulunmaktaydı. (şu anda haydaaaa o neymiş yahu diyeceğinizi biliyorum) Bu aslında önemli bir çok hastalığın olabileceğini gösteriyordu. Acil olarak bir karar vermeliydik ve hayatımın meleği artık bu işin bu hastanede değil bir Araştırma hastanesinde devam etmesi gerektiğini belirtti.
Artık ne gücüm, ne bu olanlara karşı koyabilecek enerjim kalmamıştı. Gerçekten canım acıyordu ve her geçen gün daha da hırpalanıyordum. Meleğimin yardımı ile bir sonraki gün acil olarak Cerrahpaşa Tıp Fakültesine gidildi. Oradaki doktorların incelemesi sonrasında bağırsak bölgesine girilmesi ve oradaki problemin yerinde incelenmesine karar verildi. Amiyane tabiriyle Kolonoskopi denilen ve o sevilmeyen işlem yapılacaktı.

Ama daha önemlisi ise bunların yapılabilmesi için ateşimin düşmesi, işlem öncesi verilecek bir kısım ilaçları içebilecek sağlamlıkta bir mide ve yan şeyler gerekiyordu. Özellikle o içilecek ilaçların belirli özellikleri var ve eğer birini içerken istifra ederseniz aynı şişeden bir tane daha içmeniz gerekiyor. Aksi takdirde işlem iptal ediliyor.

Sonuçta o işlemde yapıldı ve ben eve geldiğimde artık iyice bitkin, yorgun, elimi kolumu oynatamayacak durumdaydım. Eğer yanımdaki o üç melek olmasaydı kolay kolay toparlayamazdım. Beni aldılar, baktılar, beslediler ve güçlendirdiler. Yapılan işlemde alınan biyopsilerin sonuçlarını 5 gün sonra alacaktık. Ben çok anlamıyordum ama meleklerimin bakışları, halleri ve tavırları garipti. Enteresan davranıyorlar ve tedirginlerdi. Sonradan kendime gelmeye başladıkça ve düşündükçe anlıyordum. Bir problem vardı!

Sonuçların açıklanacağı güne kadar bu tedirginlik devam etti. Sonucun açıklandığı gün ise derin birer oh çektiler. Meğerse o sevmediğimiz 6 harfli hastalık olabileceği korkusu ve doktor arkadaşlarımızında benim bilmediğim ama bu yönde olabilecek görüşleri onları üzmüş ve tedirgin etmişti. Peki sonuç ne çıkmıştı;

Sonuçta Crohn adında kronik bir hastalık sahibi oldum. Bağırsaklarda oluşan bir çeşit enfeksiyon odağı ve bağırsağı hatta mideyi tutabiliyor. Bu tutulum da hem sindirimi hem de boşaltımı zorluyor ve engelliyor. Peki cerrahi müdahale? Mümkün değil.

İşte böyle bir süreci geçirdim ve aranıza yeniden gelmeye çalışıyorum. Çalışıyorum diyorum çünkü özel bir ilaç tedavisine başladım. Bu tedavi serum şeklinde olan ve belirli periyodlarda hastanede verilen bir ilacı almamı gerektiriyor. Hayat boyu süreceği öngörülen bu ilaç şu anda faydasını göstermeye başladı. Ancak Remicade isimli bu ilaç bu yararları yanında ağır bir ilaç olduğundan hayatımda bazı şeyleri değiştirmem gerektiğini de söyledi. Bende ondan dolayı hayatımı buna göre düzenleyip biraz daha sakin zaman geçirmeye karar verdim. Kötü alışkanlıklarımdan tamamen arındım, düzenli beslenmeye, spora ve daha farklı konularda kendimi geliştirmeye karar verdim.

Şimdilik hepinize sevgiler sunuyorum. Sanmayın ki evde kös kös oturuyorum. İşime gidip geliyorum, deli gibi çalışıyorum.

Haa unutmadan!
Bu süreçte arayan, soran, bir kısmını hatırlayamadığım, bir kısmını ise hiç unutmadığım tüm arkadaşlarıma, dostlarıma, şirketimizin biricik patronu Necla Zarakol‘a, Zarakol Digital ekibimize destekleri için teşekkür ederim. Belki klişe olacak ama elini üstümden ayırmayan melek anneme, yanımdan bir an bile ayrılmayan melek eşime ve her ihtiyacım olduğunda omuz veren melek inancıma teşekkürler…

Yakında yine çılgın atacağız ahahaha
Hayatınızın değerini bilin! Görüşürüz…